Wij huren zeilboten op plaatsen waar het leuk zeilen is!

Fout
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 1424 niet laden
vrijdag, 30 juni 2017 22:00

Michiel de Ruyter herdenkingstocht naar Chatham

Beoordeel dit item
(0 stemmen)
0 Comments

Enthousiast geworden door de presentatie voorafgaand aan een lezing voor de "Nederlandsche Vereeniging van Kustzeilers" had ik Gromit ingeschreven voor de Michiel de Ruyter herdenkingstocht naar Chatham. De opzet is om met 90 jachten van Vlissingen naar Chatham te varen ter ere van de 350-ste verjaardag van de grote overwinning van Michiel de Ruyter op de Engelse vloot. Dat leek mij een leuke tocht voor Genosea! Kort ervoor organiseert Genosea echter ook nog een tocht naar Dover en een bijzondere tocht in Noord-Noorwegen. Door deze interne concurrentie lukt het niet direct een Genosea bemanning voor deze tocht met Gromit te vinden. Of misschien is het feit dat Gromit noch een motor noch een toilet heeft het probleem... Hoe dan ook: kort voor vertrek lukt het toch nog twee studentes te vinden die - gebruik makend van de speciale  last-minute studentenkorting - mee willen varen. We spreken af op het station van Vlissingen, de ochtend voor vertrek. We pakken het voetveer naar Breskens, waar Gromit ligt. Onderweg maken we kennis met elkaar en bespreken we het plan voor de oversteek naar Chatham. De studentes gaan fourageren bij de plaatselijke supermarkt, ik maak de boot - die ik daar een week eerder achtergelaten had - op orde. Zodra alles aan boord gestouwd is gaan we met het veer weer terug naar Vlissingen voor het palaver en de blauwe hap in de Marine Kazerne. Die blijkt verder weg dan gedacht - het palaver missen we, voor de maaltijd zijn we keurig op tijd. Gelukkig krijgen we van onze tafelgenoten een lift terug naar het veer... Op de veerboot controleren we nog een keer de weerberichten: maandagavond is er nog ruim voldoende wind (wel tegen), maar in de loop van dinsdag zal die inzakken tot niets. We besluiten om zodra we aan boord zijn direct uit te varen, twaalf uur eerder dan de oorspronkelijke bedoeling, dus twaalf uur eerder dan de rest.

Het is wind tegen stroom, dus stevige zeegang. Een van de bemanningsleden wordt zeeziek maar zij wil niet uitwijken naar een Belgische haven, dus we varen gewoon door. Verschillende verkeersscheidingsstelsels steken we goed over, maar bijna halverwege, vlak voor het laatste, breedste maar ook rustigste Traffic Seperation Scheme (TSS), is de wind op. Maar liefst zes uur lang liggen we te dobberen, precies tussen twee boeien op de rand van het TSS. Maar dan steekt er een mooie Oostenwind op. We zetten meteen de spinnaker! (Die was met Pinksteren gesneuveld, maar thuis van een nieuwe baan voorzien en is in de trein naar Vlissingen nog met de hand afgewerkt.)

Tot op de Medway, ons einddoel, zou deze kunnen blijven staan. Maar met de Engelse kust in zicht, zijn we weer bereikbaar geworden en krijgt een van de opstappers een telefoontje van het thuisfront: ga zo snel mogelijk naar een ziekenhuis, want uit de resultaten van een eerder gedaan (routineus) medisch onderzoek, blijk je zo snel mogelijk een infuus te moeten krijgen!

In overleg met Dover Coast Guard besluiten we uit te wijken naar Ramsgate, drie tot vier uur varen. De Britse reddingsmaatschappij RNLI blijft stand-by voor het geval de situatie kritiek wordt. Spinnaker eraf en koers op Ramsgate. Ieder kwartier informeert de Dover Coastguard naar de toestand van ons ‘slachtoffer’ – die er vooralsnog alles behalve zo uitziet, in tegendeel gelukkig gezond en fit oogt. Eenmaal in Ramsgate gaat zij per OV naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Margate. Daar krijgt zij het infuus, en dan mag zij weer reizen. Gelukkig: op tijd!

Zodra het voormalig slachtoffer weer terug aan boord is, doen we 's avonds nog een nieuwe poging North Foreland te ronden. Maar de wind is te zwak en uit de verkeerde richting. Ook zijn we net iets te laat en krijgen het tij tegen. In goed overleg belsuiten we terug te gaan naar Ramsgate. We nemen nog een paar pinten in de pub en gaan te kooi. De volgende dag zal ik van de studenten afscheid moeten nemen: zij zouden alleen de heenreis meegaan en moeten nu terug naar Nederland.

‘s Nachts slaap ik onrustig. Het is nagenoeg windstil en ik vraag mij af of het zal lukken de volgende dag de Medway te bereiken. Toch zijn de weerberichten redelijk optimistisch.. Om 4 uur ‘s ochtends besluit ik uit te varen. Ik maak de meisjes wakker. Binnen 30 minuten staan zij gepakt op de steiger. Ik neem afscheid en vaar uit. De andere twee gaan douchen en zullen de trein naar Londen pakken.

Ik voel mij wel bezwaard hen zo vroeg op de steiger te zetten, maar het is mijn enige kans om - gezien de lichte koelte - (1 Bft) vóór kentering North Foreland te ronden. De meisjes hebben er alle begrip voor. Wrikkend ga ik de haven uit tot in de Noordgaande stroming. Gelukkig neemt de wind geleidelijk toe. Voorbij North Foreland kom ik in de Oostgaande stroming boven Margate terecht, maar ik kan de stromingsluwte van Margate Sand opzoeken.

Zo’n twee uur later kentert het tij en kan ik de Westgaande stroming in de geulen opzoeken. De hele dag is de wind tegen. Deze neemt geleidelijk toe tot 6 Bft. Genua eraf, high aspect erop. Eerste rif erin en misschien ook een tweede rif ..

Het blijft spannend of ik de Medway zal bereiken voor kentering - de ingang is vrij smal en erachter ligt een heleboel water... Gelukkig ben ik nét op tijd, maar eenmaal op de rivier krijg ik de stroom tegen. Ook de tegenwind neemt nog verder toe! Toch blijft de Gromit al met al voortgang maken.

En dan kom ik op de hoogte van Gillingham. Een applaus stijgt op vanaf het terras van de jachtclub! Even later bij de Medway Yachtclub volgt een nog groter applaus. Een van de trotboats begeleidt mij naar de drijvende steiger.

Op weg naar binnen krijg ik een staande ovatie. Het is inmiddels 22:00 en de keuken gesloten, maar toch wordt er nog een warme maaltijd gemaakt en krijg ik diverse pinten aangeboden!

Pas aan land merk ik dat ik behoorlijk op ben. Na twee pinten houd ik het voor gezien. Ik ga terug aan boord en te kooi.

De avond erna vindt een prijsuitreiking plaats. Als enig jacht dat zonder de motor te gebruiken Chatham had weten te bereiken, krijgen wij als allereerste de Michiel de Ruyter wisselbokaal, uit handen van afstammeling Frits Ruyter de Wildt. Het is een replica van de bokaal die Michiel 350 jaar geleden ontving! Alhoewel van plastic blijkt het ding meer dan € 3000,- gekost te hebben. Ik moet een heus contract ondertekenen voor ik hem aan boord van Gromit mag opbergen.

Het voelt goed. Veel deelnemers hebben via de marifoon onze medische problemen meegekregen en met ons meegeleefd. En zo voelt het alsof we zowel de publieksprijs als de juryprijs gewonnen hebben!

Lees 968 keer Laatst aangepast op vrijdag, 30 juni 2017 22:45
Log in om reacties te plaatsen