Wij huren zeilboten op plaatsen waar het leuk zeilen is!

Verslag Kanaaleilandentocht 2014

0 Comments

Om 15.30 uur de drempel over!

Ed en Jean-Jaques in de touwen!

Wie gaat zeilen, wordt in zijn of haar bestemmingen voor de tocht vaak beperkt door de wind. Wie gaat zeilen bij de Kanaaleilanden krijgt er nog een beperkende factor bij: het getij. Dat veroorzaakt niet alleen stroming, maar ook het moment van vertrek: de havens daar ten westen van Normandië hebben vaak een drempel of een afsluiting die ervoor zorgt dat bij eb er voldoende water in blijft staan voor de schepen om niet droog te vallen. Slechts een aantal uur per dag kun je over die drempel.

Zo kan het dat je op een dag niet eerder dan half vier ’s middags de haven uit kan. En dat er dan eigenlijk maar één bestemming is die je nog voor donker kan halen (als je althans niet weken onderweg wilt zijn).

Het overkwam de bemanning van de First 36.7 op dag 3 van de Genosea Kanaaleilandentocht 2014.  Vanuit de haven van Jersey varen zij om kwart voor vier over de drempel, de zee op, koers: Guernsey, een kleine 30 mijl in noordwestelijke richting. De hele dag heeft het prettig gewaaid, ze hebben uitgekeken naar dit moment. Maar na nog geen uur zakt de wind in. Er zit niets anders op dan de motor aan te zetten. Wat kun je het toch weinig voor het zeggen hebben, als je zeilt.

Gelukkig blijkt het lot hen toch gunstig gezind en trekt de wind na een uur weer aan. Zo kunnen ze tweeënhalf uur zeilen voordat de wind weer inzakt.  In de avond varen ze langs Sark en worden ze getrakteerd op een prachtig gezicht als de zon het eiland in een gouden gloed zet. De hoge rotsen staan te pronken met hun groene weiden erboven op terwijl de golven beneden ertegenaan slaan. Dan doemt St. Petersport op, hun bestemming. Boven de haven liggen de huizen van het stadje prachtig tegen de helling, goudgekleurd door de ondergaande zon. Het is geen straf hier aan te komen!

Grootzeilval gebroken

Twee dagen eerder, zaterdag, is de bemanning ingescheept, net als die van de Sun Odyssey 44i. De laatste met zeven Genosesanen, onder leiding van Dolf van Wijk, de First met zes leden, onder leiding van Ed de Brabander. Vanuit Dielette in Normandië gaan zij een week lang de Kanaaleilanden verkennen. Waar mogelijk zullen zij samen op gaan.

De eerste bestemming is Alderney. Zondag vertrekken beide boten. Maar Ed is met de First nog niet weg of hij kan alweer rechtsomkeert maken: bij het hijsen van het zeil breekt de grootzeilval doormidden…

Verhuurder bellen, aanleggen in de haven. De verhuurder is ook wedstrijdzeiler en treedt meteen op. De boot wordt tegen de zijne aangelegd, schuin getrokken, Eds bemanning hijst hem in bootmanstoeltje langs zijn mast omhoog, aan een dun koordje rijgt hij een nieuwe val door de mast: het probleem is vakkundig en snel opgelost. De First kan weer vertrekken.

Weer op zee steekt er een flinke wind op, gevolgd door een bui. Twee reven worden gezet. Stoten van windkracht 7-8 halen de boot uit koers en de ploeg loopt vertraging op. Als even later een nieuwe bui aan de horizon verschijnt, wordt besloten om – wederom – terug te gaan: de race van Alderney, het gat tussen eiland en vaste land dat berucht is om zijn stroming , zal niet op tijd gehaald worden om de stroming mee te krijgen. Tweemaal vertrokken, en tweemaal weer moeten terugkeren! Meteen al de eerste dag verliezen de twee boten elkaar uit het oog.

 

Kreeft, sushi..

Jammer, maar: een extra avond en ochtend in Diélette heeft ook een voordeel. Frank van Abeelen, een van de bemanningsleden die bekend is om zijn kookkunsten, heeft de kans om op het marktje aan wal kreeft in te slaan.  Niet ieder bemanningslid heeft het in de  gaten, tot Frank twee dagen later drie levende kreeften uit het koelkastje tovert.  Met kraalogen kijken ze de bemanning aan, die net aan een lekker biertje zit , terwijl ze ondertussen met hun vastgebonden scharen proberen weg te komen. Die schrikt wel even als Frank met het broodmes (het stevigste mes aan boord) de dieren vakkundig slacht. Als ze even later hyperverse kreeft op hun bord hebben liggen, heerlijk klaargemaakt, is de schrik over. Ach, dit hoort ook bij het zeeleven..

 Het is niet de enige keer dat deze Genoseanen van Franks culinaire kunsten genieten. Een volgende avond wordt lamsbout gererveerd, woensdagavond is er sushi en zijn er zelfgemaakte toastjes en een cocktail bij de borrel. De andere ploeg mag een lekker grote boot hebben, deze ploeg heeft een eigen kok aan boord! Ha!

Te lief

Donderdagochtend, na een extra dag op Guernsey om het eiland te bekijken, vertrekken beide boten naar Sark. Het leuke is dat je er in een baai aan de moorings gaat liggen, zonder haven in de buurt. Met je dinky vertrek je naar de wal. Daar is een trap in de rotsen gemaakt, waarlangs je naar boven kunt klimmen. Bovenop heb je een schitterend uitzicht over de baai en de omgeving. Daarna wandel je door weiland en bosjes over zandpaadjes naar het dorp. Paard met wagen wordt gepasseerd, een priester ontmoet die hier een maand werkt..

Dolf en zijn ploeg nemen de tijd om het eiland te bekijken en blijven die nacht aan de mooring liggen. De ploeg van Ed is erop gebrand nog naar Alderney te zeilen. Als zij eind van de middag weer vertrekken is het Frank die de leiding heeft. Ed geeft zijn bemanning namelijk de gelegenheid om een dagje te schipperen. Achtereenvolgens hebben Rob, Jean-Jacques, Mariet en Frank een dag de leiding. Na een dag wordt geëvalueerd. Te lief zijn, niet zelf beslissen, is commentaar dat meerdere schippers krijgen.

The Swinge..

Het is eindelijk een echt mooie zeildag: de hele tocht kan de motor uitblijven. De wind is wel tegen, maar kruisen is geen probleem, want op dit tijdstip heeft de ploeg de stroming mee. Hele stukken gaat die zelfs volledig in de richting die de groep op wil gaan. De boot loopt zo hard, dat een  rif gestoken moet worden wil hij niet uit het roer lopen. Daarna worden 6 knopen gehaald: perfect.

Het idee van ‘über’schipper Ed en ook van de meeste andere bemanningsleden is om rechtsom langs Alderney te varen, door de beruchte race. Dit lijkt een logische route. Maar Frank heeft een ander idee: hij opteert voor The Swinge, het zeegat ten westen van Alderney, tussen Alderney en het mini-eiland Burhou. Mariet is navigator en buigt zich over de kaart en tabellen om uit te rekenen of dit zou kunnen.

Inderdaad, met de heersende wind en het stroomplaatje de aankomende paar uur, kan een perfecte slag gemaakt worden, door the Swinge, aan de wind. En het scheelt eigenlijk veel tijd. De beslissing wordt gemaakt. De wind draait nog iets meer in de gewenste richting, en zo komt de ploeg al na vierenhalf uur varen in de haven aan. Het is weer gelukt! Vast aan de mooring, worden de blikjes bier ontkurkt en het door Jacq meegebrachte bittertje Domtorentje geopend. Het is weer gelukt!

.. en geen Race

De volgende ochtend wordt Alderney bekeken. Het is wederom een prachtig eiland, met veel groen, kleine weggetjes, weinig auto’s, een fort, bruine koeien die rustig op een heuvel liggen te herkauwen. Het lijkt wel een schilderij van Hobbema.

Als de Genoseanen later koers zetten naar eindhaven Diélette is er helaas weer weinig wind. Motorwerk. En jahoor…. De stroming doet zijn laatste zegje. Hoewel het team deze week wel drie keer in de buurt van de Race van Alderney is gekomen, wordt er niet een keer doorheen gevaren. Ook deze laatste tocht staat de stroming niet toe dat rechtsom het eiland wordt gevaren. Door The Swinge en onderlangs Alderney varen de zes naar Diélette.

Het was een mooie tocht!

Mariet