Wij huren zeilboten op plaatsen waar het leuk zeilen is!

Outer Hebrides Schotland deel 2

0 Comments

Barra – St. Kilda
We hadden besloten om vanavond de fish pie soldaat te maken. Uiteraard met een beetje vino blanco. Hellisay1Omdat we de volgende ochtend met hoogwater over de drempel moesten gingen we niet al te laat naar bed. De volgende ochtend om 7 uur anker op en met de eerste zonnestraaltjes richting St. Kilda.

Navigeren was heel simpel over de drempel bakboord uit richting de Zuid Kardinaal bij Binch Rock, dan de Oost Kardinaal Bo Tanna, bakboord naar Drover Rocks en dan 65 NM op een koers van 315˚. De bakstag wind begon bij 1 bft en eindige bij 5 bft. 's Middags hadden we voor lunch Mushroom Wellinton. Toch wel een stevige hap op een rollende zeilboot. Na een voorspoedige tocht ging om 17:45 het anker overboord in Village Bay.

St KildaEn zoals de traditie voorschrijft, eerst een anker biertje en dan de wal op. De heuvels van St. Kilda waren door laaghangende bewolking niet zichtbaar. Het was koud, grijs en het zag er niet gastvrij uit.

Het leven op St. Kilda was erg zwaar en toen de 36 laatste St.-Kildanen in 1930 geevacueerd werden kregen de mannen werk bij het Schotse bosbedrijf.

Logisch natuurlijk want op het hele eiland is geen boom te bekennen.

Slapen op een stevig rollende zeilboot is vermoeiend, maar de volgende ochtend scheen de zon en zag alles er weer leuk en vriendelijk uit. Even nog naar de wal, beetje wandelen en in de souvenir-shop ( ja echt er was er een ) een pet, aanzichtkaarten en koelkastmagneet als aandenken gescoord.

's Middags anker op en op weg naar Leverburgh ( of An Tób in Schots-Gaelisch ) op het eiland Harris.

St. Kilda – Leverburgh.
St Kilda3

We waren op de terugtocht. Met halve wind 3 bft en zon is het leven op zee zo slecht nog niet. De zeiltocht van 52 NM naar Leverburgh verliep zeer voorspoedig en aan het begin van de avond kregen we het eiland Shillay in zicht. ZonsondergangHet begin van de aanloop naar Leverburgh. Het begon te schemeren, maar spoedig zouden het licht van een de eerste groene ton zien, vandaar was het een kwestie van de tonnen volgen. In de pilot was de aanloop naar het haventje anders dan de realiteit.

Toch maar gokken. Na een beetje rondscharrelen in het donker vonden we een mooi plekje. Het ankeren verliep voor de eerste keer minder voorspoedig. De eerste keer ging 60 meter ketting met het anker mee. Dat was een beetje veel voor 5 meter diep water. Na nog 3 pogingen in de zachte modder lagen we als een huis. Maar goed ook want het was inmiddels 22:35.

Leverburgh – Canna
Beetje uitgeslapen, lekker ontbijtje en om 09:30 anker op. Geen wind. Zelden zie je de zee zo vlak. Ook erg nevelig. Helaas is het tot Canna 45 NM op het oliezeiltje (motoren).
Met ondergaande zon kwamen we aan in een mooie baai met 12 moorings. Wij waren de enige. Na het vastmaken was er het traditionele ankerbiertje. ( of wijn met snacks). Met de dinghy gingen 3 crewleden het land verkennen. Een uurtje later kwam er een 2e zeilboot. Drukker werd het niet.

Canna –Tobermory.
2014-09-11 17.35.51.jpg

Om 10:15 los van de mooring. Via de sound of Harris ( of Caolas na Hearadh ), langs het eiland Rum naar Tobermory. Eerste 30 minuten lekker zeilen, daarna werd het een kopie van de vorige dag. Windstil en heiig. ( kan je dit zeggen op zee..?) Na 5 uur motoren waren we in Tobermory. Anker biertje en eindelijk een warme douche. 's Avonds heerlijk gegeten in een restaurant.

Tobermory-Oban
distillery-450Na het ontbijt even de Tobermory Distillery bezocht. Slechts 3 minuten lopen van de boot. Sommige hebben nog een mooie Single Malt gescoord. Maar helaas werden de touwtjes van de boot om 11:35 los gemaakt voor de laatste zeiltrip van deze vakantie. Een kleine 35 NM opkruisen naar Oban.

Later bleek dat het niets uitmaakt of je van O naar W vaart of andersom in de Sound of Mull is het nagenoeg altijd kruisen. Omdat we tijd zat hadden, besloten we een late lunch te genieten in Loch Aline. Het kon net. Even voor laag water een drempel over. Raar eigenlijk dat wanneer van 100 meter diep water ( Sound of Mull) komt, een zanddrempel met 80 cm water onder de kiel bijna iedereen een hartverzakking zorgt. Na 2 uur relaxen, in een prachtige baai, was het water weer hoog genoeg om de laatste mijlen naar de marina in Dunstaffnage Bay te motoren.

Ook nu liet de wind ons in de steek. Na een paar spectaculaire stroomrafelingen kwamen met het allerlaatste restje schemering aan bij de steiger. Morgen om 06:30 met de taxi naar Glasgow.

Al met al een mooie en zeer goed georganiseerde zeiltocht van zo'n 350 NM naar het eind van de wereld en terug.

Zeiltocht2