Wij huren zeilboten op plaatsen waar het leuk zeilen is!

dinsdag, 04 augustus 2015 22:35

Driehoek Noordzee Challenge 2015

0 Comments

Lelystad, 18 juni

De Driehoek Noordzee Challenge is een zeiltocht op de Noordelijke Noordzee, georganiseerd door de Nederlandsche Vereeniging van Kustzeilers. De tocht - een initiatief van vuurtorenwachter en architect Reid de Jong in Friesland – wordt voor de 20e keer gevaren. De start is in Den Helder, waarna koers wordt gezet naar Kirkwall op de Orkney eilanden boven het Schotse vaste land. Vandaar volgt een oversteek naar ‘Farsund’, gelegen aan de zuidkust van Noorwegen. De tocht terug naar Nederland maakt de Driehoek compleet. Voor de jubileum editie van dit jaar hebben zich een record aantal boten ingeschreven, rond de 40 schepen, met ruim 100 bemanningsleden.
Wij, Dink, Peter Henk en Jan Willem, zeilen de tocht voor het eerst op initiatief van Dink. Onze gehuurde Bavaria 39 wordt in Lelystad gereed gemaakt na een zorgvuldige voorbereiding op deze uitdagende tocht.

Den Helder, 20 juni

Onder het wakend oog van de Prins van Oranje ontvangen we tijdens het palaver in de collegezaal van de Marine Academie in Den Helder de laatste informatie voor de start van de tocht. De weersvoorspelling is deels onzeker. Boven Schotland ontwikkelt zich een depressie. We vertrekken met gunstig tij richting Kirkwall. Bij 3-4 Bf zetten we aanvankelijk de gennaker, die al snel losschiet door een defecte verbinding. Na anderhalve dag zeilen trekt de wind aan en is meer Noordwest. Nog voor de Doggersbank komen we terecht in een groot mistveld. Een visser meldt door de marifoon dat hij de hem omringende ‘zeilbootjes graag heel wil houden’; een goed streven voor de vroege zondagmorgen. Aan de wind loopt ons schip tot wel 8 knopen, maar scherp aan de wind varen is er niet bij. De ideale koerslijn is moeilijk te volgen. Zo hoog mogelijk aan de wind varend komen wij voorbij Devil’s Hole in de Long Forties, ter hoogte van Aberdeen. De wind is steeds 5-7 Bf op de kop en de golven 3-4 meter. Dit trekt de Bavaria niet. Na een nacht kruisen met fors gereefd zeil zijn we nauwelijks opgeschoten. Het schip rolt en slapen tijdens de wacht gaat daardoor slecht. We zijn te ver uit de kust om actuele weersvooruitzichten te ontvangen. Het moreel daalt. We besluiten een uitwijkhaven op te zoeken.

Stonehaven, 23 juni

Stonehaven, net onder Aberdeen, biedt een bezeilde koers. Dit is overigens nog 10 uur varen vanaf onze koerslijn naar Orkney. Aan het eind van de dinsdag, met Stonehaven in zicht, gaat de wind liggen. Na aankomst zit de eerste leg van de Driehoek er voor ons op: 450 zeemijl. Stonehaven, een authentieke Schotse plek. De haven biedt nauwelijks faciliteiten. Er ligt nog één ander jachtje van een Schot die sinds april in z’n eentje een rondje Groot-Brittannië doet en alleen nog de gevreesde noordhoek van Schotland moet zien te ronden voordat hij thuis is. De temperatuur stijgt overdag niet boven de 8 graden, we maken dankbaar gebruik van de kachel aan boord. Voor diesel en water, navigatielampjes en het maken van de gennaker besluiten we langs de kust te varen naar de noordelijk gelegen havenplaats Peterhead, onderweg trekken de kastelen langs de kustlijn onze aandacht.

Peterhead, 26 juni

In Peterhead treffen we meer verwaaide deelnemers aan. Ervaringen worden gewisseld. We worden geholpen met de reparaties aan onze boot en aan brandstof. Peterhead: het maakt de indruk van een bloeiende haven voor visserij, olie- en gasindustrie, voor ons is de omgeving echter weinig aantrekkelijk. Gereed voor de volgende etappe vertrekken we in de middag richting Noorwegen. Ruim voor de wind varend met 5 Bf loopt ons schip goed. Dolfijnen en vogels vergezellen ons. Het gaat als een speer en binnen 48 uur wordt Farsund bereikt, een kleine 300 zeemijl verder.

Farsund, 28 juni

Na de indrukwekkende en snelle tocht is de ontvangst allerhartelijkst en met veel getoeter. Schepen meren af aan de speciaal voor de tocht gereserveerde steiger. De vloot herenigt zich, er is tijd voor onderhoud en ontspanning. Ongeveer de helft van de ruim veertig schepen blijkt tijdens de eerste etappe uitgeweken te zijn naar de Engelse en Schotse oostkust. Tijdig een haven opzoeken bij ongunstige en onzekere omstandigheden geeft blijkt van goed zeemanschap, het voelt prettig aan dat te horen. Ter ere van de 20e editie zijn excursies georganiseerd zodat we het prachtige achterland kunnen ervaren. Ook leuk: iedere ochtend broodjes voor de lunch, uitgedeeld door een dame in Noorse klederdracht.

Noordzee, 1 juli

Het derde deel van de tocht voert langs het Skagerrak en de Duitse Bocht. De wind is ons goed gezind, op donderdag zelfs hard waardoor we met 6-7 knopen per uur naar het zuiden trekken. We genieten van de ondergaande zon. Voor het eerst een heldere wolkeloze nacht. Dan krijgen we te maken met veranderlijke winden, de route is met wind uit het Zuidoosten 5-6 Bf wederom niet goed bezeild. Later maken we fors onweer, veel regen, variabele winden en windstiltes mee. De motor helpt ons tijdens het laatste deel van de tocht gedurende ruim 24 uur verder naar Den Helder. Boven de Waddeneilanden treffen we tot slot nog dikke mist.

Den Helder, 3 juli

Na een ontbijt met pannenkoeken en het oversteken van de Shipping Lanes wordt vroeg in de avond Den Helder bereikt, waar gepavoiseerde marineschepen een vrolijke aanblik geven tijdens de open dagen van de Koninklijke Marine. Voor ons zit de Driehoek Noordzee tocht er bijna op. Drie boten zijn voor ons al aangekomen, waarvan de bemanningen genieten van een welverdiende borrel. Bijna alle weersomstandigheden hebben we tijdens onze reis gehad, maar de wind en de golven in Devil’s Hole zullen ons nog lang heugen.

Lelystad, 4 juli

Nog een klein stukje varen naar Lelystad, de boot afleveren, vlaggen strijken, afscheid nemen van elkaar. De gastenvlag van Orkney komt pas in Lelystad uit de kast en lacht ons uitdagend toe. Terugkijkend op de reis: goede zeilervaring opgedaan, een bijzondere reis, on the edge, lage temperaturen, goed samenspel, culinaire hoogstandjes, zware opgave voor drie mensen, voldaan gevoel. Het smaakt naar meer.

Dank aan de Nederlandsche Vereeniging van Kustzeilers voor het organiseren van de tocht en dank aan Zeezeilvereniging Genosea voor het invullen van de randvoorwaarden voor de zeiltocht om deze unieke zeilervaring op te doen. De tijd is omgevlogen, ritmisch zijn de dagen en nachten onder de wisselende omstandigheden verstreken. Na de fantastische tocht zijn een paar dagen nodig om weer te wennen aan vaste grond.

 

Juli 2015,

Dink Legemate
Peter Henk Eshuis
Jan Willem de Groot

woensdag, 20 mei 2015 17:13

Hemelvaarttocht naar Engeland

Geschreven door
0 Comments

Hemelvaarttocht naar Engeland
Deze keer wordt het blog geschreven door een eerste keer Genoseaan. Vanuit mijn rol als introduce verhaal ik jullie graag over deze tocht.

Inschepen woensdagavond
Ik was wat laat aangezien mijn Tomtom er de brui aangaf en ik niet geheel gericht via Kortrijk naar Zeebrugge ben gereden. Aldaar wachtte me een warm welkom. Mijn bagage werd zelfs voor me aan boord gebracht door Piet, nou dat was voor mij een eerste keer (en ook de laatste keer werd me daarna verteld ;). Kennismaken met alle bemanningsleden en de schipper. Altijd toch wel weer spannend, want je weet van te voren natuurlijk niet wat voor ‘vlees je in de kuip hebt’. Maar het bleek een leuke diverse club. Aspirant schipper Jaap had de volledige tocht al voorbereid inclusief handouts voor de tocht naar de Blackwater River en de Bradwell Marina. Na goedkeuring van schipper Dolf restte ons alleen de borrel en redelijk op tijd de kooi in,

Dag 1 aan boord: Poeieren!
We vertrokken op het ontspannen tijdstip van 10:30 en startte met een heerlijk windje en een mooie snelheid. We zijn nog dwars door een of twee windmolenparken gevaren, of dit officieel mag gaan we wel merken aan of er een boete binnenkomt ;). Tegen een uur of 6 begon het echter stevig te waaien, tot windkracht 7 aan toe en ook viel er forse regen. Het ‘poeierde’ er goed op conform onze schipper. Daardoor schoten we wel lekker op! Helaas resulteerde het ook in wat zeeziekte bij Ad en Frank. Dat gecombineerd met het feit dat we 10 uur te vroeg zouden aankomen om het juiste tij naar de Bradwell Marina te kunnen pakken, maakte dat we in goed overleg zijn uitgeweken naar Pin Mill. Het mekka voor de zeezeiler heb ik me laten vertellen. En wat was ik blij dat we er waren. Ik dacht echt dat ik nooit meer warm zou worden na deze pittige tocht. Na een feestelijke aankomst cava, gingen we bekaf onze kooien in.  

Dag 2 lekker wandelen rondom Pin Mill
Vrijdagochtend heerlijk relaxt ontbeten aan boord met een stralend zonnetje erbij. Daarna lekker door het bos naar Pin Mill en the Butt and Oyster gelopen. Het is inderdaad een allercharmante locatie. Na een heerlijke Guinness en het befaamde appelcider zijn we doorgelopen om de woonboten van de lokale gemeenschap te bekijken. Ook de schepen die het niet gehaald hebben en daar liggen te vergaan bieden mooi fotomateriaal. Hierna zijn we na een cappuccino stop bij Pin Mill door het prachtig glooiende binnenland terug gelopen naar onze boot voor een aperitiefje. Het avondeten hebben we weer genoten in Pin Mill, in het kader: drie keer is scheepsrecht. Na een boeiende terugtocht in het pikkedonker door het bos met maar twee zaklampen en het ‘dameslampje’ van Bernadette vielen we weer als een blok in slaap.

Dag 3 de terugreis aanvaarden
Om 11:00 uur vertrokken we weer uit de Woolverstone Marina. Na nog wat laatste plaatjes schieten van de pittoreske Butt and Oyster vanaf de rivier togen we weer richting België. De eerste helft hadden we mooi weer en een klein windje. Helaas viel deze halverwege volkomen weg, de minst gemeten wind was 1,7…. Dat werd dus helaas motoren. Een echte oudewijventocht. Het koken ging daardoor wel uitermate goed en de pasta Puttanesca ging er dan ook goed in! Er waren ook amper schepen in de shipping lane dus we waanden ons alleen op de zee. Rond 7 uur ’s ochtends lagen we, na een uitermate beheerste manoeuvre van Ad, vast in de haven van Oostende. Ik dacht direct mijn bed in te kunnen, maar nee ook nu werd de aankomst gevierd. Dus terwijl Oostende wakker werd en de markt werd opgebouwd, genoten wij van de door Gerda meegebrachte Beerenburg. Maffe, maar erg leuke ervaring.

Dag 4 Heerlijk zonnig zeiltochtje van Oostende naar Zeebrugge
Na een paar uur pitten om de Beerenburg uit ons systeem te krijgen voeren we uit richting Zeebrugge. Met een rustige wind en een heerlijk zonnetje zeilden we langs de Belgische kust onder het genot van muziek uit de playlist van schipper Dolf, een absolute aanrader. Tegen drieën aangekomen deden we een laatste drankje, werd de boot ‘opgekuist’ en werd de groepsfoto op de voorpunt genomen (helaas moeten we de voeten er wel bij photoshoppen door een welwillende maar niet heel fotogevoelige voorbijganger die de foto maakte)

Conclusie
Genosea is een perfecte oplossing voor zeilers zonder boot. Dus de driftige lobby pogingen van Jaap werpen zijn vruchten af. Jullie hebben er een lid bij! En die kacheltocht spreekt me erg aan, dus hopelijk tot dan!

maandag, 03 november 2014 23:49

Korte impressie Kacheltocht 2014

0 Comments

Erik (schipper): Zeilen zoals zeilen bedoeld is.

Robert: De kachel en kegel tocht.

Ad: Hoe groter de stootwil des te beter hij zwemt.

Hanneke: Na 3 Beerenburg kan ik prima de tocht voorbereiden.

Jan Joost: Een heerlijk/geweldig team.

Piet (organisator): Een kacheltocht beleef je. Een goede mix van reilen en zeilen. Tot volgend jaar!

 

En verder: 1 deelnemende boot aan de kacheltocht, maar toch 2 Genosea boten in Den Helder!?

Den Helder bij nacht: de TESO en de Kustwacht zaten in ons vaarwater.

Den Helder bij nacht: go with the Flow naar Lands End.

Toch handig zo'n boegschroef zeker als Robert op de preekstoel gaat zitten.

En als laatste: van 3 naar 6 Bf. En van Andijk naar Kornwerd, langs Oudeschild naar Den Helder. En dan van Den Helder naar Den Oever langs Medemblik naar Andijk terug met een prachtig zonnetje en weids zicht. 

 

 

 

Pagina 2 van 2